از دیدگاه کارشناسان نظامی، حفظ بخشی از توانمندی‌های دفاعی پس از تحمل صدمات، امری غیرمنتظره نبوده است. ساختار پیچیده دفاعی، همراه با پراکندگی پایگاه‌ها و قابلیت‌های بومی‌سازی شده، عاملی در مقاومت و بقای بخشی از توان رزمی بوده است. این نشان‌دهنده رویکردی چندوجهی در استراتژی دفاعی ایران است که تنها بر زیرساخت‌های عیان متکی نیست. این وضعیت، نیازمند بازنگری در درک ما از تراز قدرت در خاورمیانه است. اگرچه تضعیف کامل توان نظامی ایران دور از تصور است، اما تردیدی نیست که بازسازی و ترمیم قابلیت‌ها، چالش‌های جدی را پیش روی جمهوری اسلامی قرار خواهد داد. این موضوع، چشم‌انداز آینده امنیتی غرب آسیا را بیش از پیش پیچیده می‌سازد و لزوم درک عمیق‌تر از نقش بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی را برجسته می‌سازد.