به باور این مقام پیشین امنیتی، رویکردهای فعلی، چه در عرصه بین‌المللی و چه در سطوح منطقه‌ای، بیش از آنکه گامی راهبردی تلقی شوند، مصداق اتلاف منابع و زمان محسوب می‌گردند. او تجربه را شاهدی بر این مدعا می‌داند که رژیم‌های اقتدارگرا در برابر فشارهای محدود، مقاومت کرده و گاه حتی از این فشارهای تاکتیکی برای تحکیم موقعیت خود بهره می‌برند. این در حالی است که اظهارات لیبرمن، که از جایگاهی وزین در سیاست دفاعی اسرائیل مطرح شده، نه تنها گسلی عمیق در میان سیاست‌گذاران این کشور را آشکار می‌سازد، بلکه هشداری جدی به آن دسته از تحلیلگران و تصمیم‌گیران جهانی است که هنوز به راهکارهای سطحی و دیپلماسی صرف دل خوش کرده‌اند. این دیدگاه، جامعه جهانی را به بازنگری در استراتژی‌های بلندمدت خود در قبال ایران و اتخاذ رویکردهایی جسورانه‌تر و معطوف به تغییرات بنیادین فرامی‌خواند.