آخرین اخبار منتشر شده از سوی خانواده محمدی، حکایت از وخامت حال وی و وقوع حملات قلبی دارد که رسیدگی به آنها با تأخیر قابل توجهی صورت گرفته است. این تأخیر در مداوای پزشکی، انگشت اتهام را به سوی قصور احتمالی مسئولان زندان و وزارت بهداشت در قبال جان زندانیان نشانه رفته و احتمال به خطر افتادن حیاتی وی را افزایش داده است.
از منظر تحریریه، آنچه در مورد نرگس محمدی رخ میدهد، فراتر از یک مسئله صرفاً پزشکی است؛ این اتفاق، نمادی از تداوم رویکرد سرکوبگرانه در قبال صدای معترضین و فعالان مدنی در ایران است. محروم کردن زندانیان از حق اولیه درمان، نقض صریح موازین حقوق بشری و کنوانسیونهای بینالمللی محسوب میشود و میتواند به عنوان اهرمی برای اعمال فشار و خاموش کردن صدای مخالفان به کار گرفته شود.
جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری با حساسیت بالا این روند را دنبال میکنند و انتظار میرود با اتخاذ موضعی قاطع، مانع از تضییع حقوق انسانی این چهره شناخته شده شوند. اطمینان از سلامت و امنیت جانی نرگس محمدی، آزمونی برای پایبندی نظام حاکم به تعهدات بینالمللی و تضمین حقوق بنیادین انسانی در داخل کشور تلقی میگردد.
