طبق اصول حقوق بینالملل، نخستین و بیچون و چرایین وظیفه هر دولتی، حفظ جان شهروندان در شرایط درگیری است. این امر مستلزم اتخاذ تدابیر حمایتی چون ایجاد پناهگاههای مستحکم، استقرار سیستمهای هشدار سریع و توسعه زیرساختهای ایمنی برای کاهش تلفات انسانی است.
نکته حائز اهمیت، توزیع نامتوازن منابع است؛ جایی که تمرکز آشکار بر توسعه زرادخانه موشکی و شهرکهای نظامی دیده میشود، اما فضاهای ایمن و عمومی برای پناه گرفتن مردم به شدت محدود است. این نابرابری، شهروندان را در معرض آسیبپذیری قرار داده و توانایی واکنش مؤثر در برابر حملات را از آنان سلب کرده است.
افزون بر این، استقرار پایگاههای نظامی در نزدیکی مناطق مسکونی، نقض صریح اصول حقوق بشردوستانه بینالمللی تلقی شده و عملاً مردم را به سپر انسانی تبدیل میکند. این رویکرد، پیامدهای فاجعهباری برای غیرنظامیان به همراه دارد و ضرورت ایجاد حریم امن برای آنان را بیش از پیش آشکار میسازد.
