تشییع خاموش و پرسش‌های بی‌پاسخ: اعدام پویا قبادی، فعال ۳۳ ساله کرد، موجی از اندوه و خشم را در میان مردم زادگاهش، سنقر، برانگیخته است. جمعی از شهروندان سنقری، در حرکتی خودجوش و در فضایی آمیخته با بغض، مقابل منزل خانواده این زندانی سیاسی گرد هم آمدند تا همبستگی خود را با داغدیدگان اعلام کنند. این گردهمایی در حالی شکل گرفت که گزارش‌ها حاکی از آن است که خانواده قبادی، همچون بسیاری دیگر، نه تنها از محل دفن پیکر فرزندشان بی‌اطلاع‌اند، بلکه از تحویل آن نیز محروم مانده‌اند. پویا قبادی، که پیش از بازداشت در اسفند ۱۴۰۲، مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی برق اخذ کرده بود، پس از طی روندی قضایی که با انتقادات شدید مدافعان حقوق بشر مواجه شد، به چوبه دار سپرده شد. اعدام او، که تنها یک روز پس از اجرای احکام بابک علیپور و دو زندانی سیاسی دیگر در زندان قزلحصار صورت گرفت، زنگ خطر را در خصوص سرنوشت مبهم دیگر زندانیان عقیدتی در سراسر کشور به صدا درآورده است. این رویه تلخ عدم تحویل پیکر جان‌باختگان و مشخص نبودن محل آرامگاهشان، پیش از این نیز در مواردی چون اعدام مهدی حسنی و بهروز احسانی در تابستان ۱۴۰۴ به کرات مشاهده شده است. این اقدامات، که شماری آن را "مجازات مضاعف" و ابزاری برای اعمال فشار روانی بر خانواده‌ها قلمداد می‌کنند، نقض صریح موازین حقوق بشری و اعلامیه جهانی حقوق بشر محسوب می‌شود.