بحران اشتغال نیز ابعاد گسترده‌ای یافته؛ تعطیلی کارخانه‌ها و افت شدید فعالیت‌های اقتصادی، میلیون‌ها نفر را به سمت بیکاری سوق داده است. بسیاری از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی نیز به ناچار در مشاغل سطح پایین و با درآمد اندک امرار معاش می‌کنند، چرا که فرصت‌های شغلی مناسب به شدت کمیاب شده‌اند.

علاوه بر این، اختلالات فراگیر در دسترسی به اینترنت، شریان حیاتی اقتصاد دیجیتال را قطع کرده و موجب نابودی بسیاری از کسب‌وکارهای آنلاین شده است. این محدودیت‌ها، فرصت‌های شغلی نوینی را که می‌توانستند بخشی از مشکلات بیکاری را حل کنند، از بین برده است.

در چنین شرایطی، تشدید فضای امنیتی به جای تمرکز بر حل مشکلات اقتصادی، به عنوان ابزاری برای سرکوب اعتراضات احتمالی و انحراف افکار عمومی از بحران‌های داخلی تلقی می‌شود. این رویکرد، حس ناامنی را در جامعه تشدید کرده و زندگی شهروندان را بیش از پیش تحت فشار قرار داده است.