ایران در بزنگاهی تاریخی قرار گرفته است؛ مسیری که از انزوای فزاینده به سمت تعامل سازنده با جامعه جهانی هدایت شود، یا در گرداب بحران‌های داخلی و خارجی فرو رود. چشم‌انداز پیش روی تهران، نیازمند اتخاذ تصمیمات راهبردی و جسورانه در عرصه‌های دیپلماتیک، اقتصادی و اجتماعی است. موفقیت در این گذار، مستلزم بازنگری در رویکردها و ایجاد فضایی برای گفت‌وگو و همکاری است، در غیر این صورت، پیامدهای ادامه‌ی انزوا، تبعات سنگینی را برای کشور به همراه خواهد داشت.