روزبه علیپور، برادر بابک، همراه با مادرشان امالبنین دهقان و خواهرشان مریم علیپور، در ششم بهمنماه ۱۴۰۴ هنگام بازگشت از ملاقات، توسط نیروهای امنیتی ربوده شدند. اگرچه تنها تأییدیه رسمی برای پرونده روزبه با اتهام "اجتماع و تبانی" صادر شده، اما سرنوشت مادر و خواهر نامعلوم باقی مانده است. گزارشها حاکی از انتقال مادر و خواهر به زندان قرچک ورامین و بازداشت روزبه در بند امنیتی ۲۰۹ زندان اوین است.
فعالیتهای مدنی امالبنین دهقان در کارزار "نه به اعدام" و سابقه محکومیت روزبه علیپور به اتهام "توهین به رهبری"، احتمالاً در تشدید این فشارها نقش داشته است. این دستگیریهای زنجیرهای، نمایانگر تلاش برای خاموش کردن صداهای مخالف و ایجاد وحشت در میان خانوادههای فعالان سیاسی است. اعدام بابک در حالی رخ داد که خانوادهاش در بازداشت بودند و از حق وداع و اطلاعرسانی محروم ماندند. این رویه، ابعادی تازه از نقض حقوق بشر را برجسته میسازد.
رویکردی که اتخاذ شده، صرفاً محدود به مجازات فرد متهم نیست، بلکه حلقههای نزدیک خانواده را نیز در بر میگیرد. این تاکتیک، نه تنها برای ایجاد رعب و وحشت، بلکه به منظور جلوگیری از هرگونه پیگیری حقوقی یا رسانهای به کار گرفته میشود. اعمال فشار حداکثری بر خانوادهها، ابزاری مؤثر برای کنترل جامعه و ممانعت از شکلگیری روایتهای جایگزین در دست نهادهای امنیتی است. این شیوه برخورد، نیازمند واکنش قاطع جامعه جهانی و سازمانهای مدافع حقوق بشر است.
