تحلیل: این رویکرد نمایانگر رویکردی خصمانه و احتمالا استراتژیک از سوی نهادهای امنیتی است که با گسترش اعدام‌ها در جامعه، با ابراز مخالفت زندانیان در اشکال مختلف، احساس خطر کرده و به دنبال خاموش کردن صداهای مخالف هستند. محرومیت از ملاقات، ابزاری روانی و فشاری است که برای ایزوله کردن زندانیان و تضعیف روحیه آنان به کار گرفته می‌شود.

این محدودیت‌ها، که شامل تهدید به انفرادی و تشدید انضباط نیز می‌شود، تلاش برای ایجاد فضایی رعب‌آور و منصرف کردن زندانیان از هرگونه اقدام اعتراضی است. در واقع، هر تلاشی برای بیان مسالمت‌آمیز مخالفت با احکام اعدام، با پاسخی شدید و متقابلاً محدودکننده‌تر مواجه می‌شود.