خسرو علیکردی، وکیل مدافع حقوق بشر، در ۱۴ آذرماه ۱۴۰۴ در محل کار خود جان باخت. روایت رسمی مبنی بر «ایست قلبی» از سوی نهادهای دولتی، به دلیل وجود شواهدی چون خونریزی غیرمعمول در صحنه، از سوی خانواده و اطرافیان وی مورد پذیرش قرار نگرفت. این خانواده خواستار روشن شدن دلایل واقعی فوت بودهاند، اما بنا به گزارشها، با محدودیتهای امنیتی گستردهای مواجه شدهاند.
سابقهی فعالیتهای حقوق بشری خسرو علیکردی، او را به یکی از شناختهشدهترین وکلا در حوزه دفاع از حقوق زندانیان سیاسی و خانوادههای دادخواه در مشهد تبدیل کرده بود. وی با وجود فشارها، همچنان بر تعهد خود به دفاع از حقوق موکلانش استوار بود، امری که طبق گزارشها، پیشتر نیز منجر به محکومیتهای مختلف قضایی و انتظامی برای او شده بود.
با توجه به فضای موجود، محکومیت جواد علیکردی نگرانیها را در خصوص تشدید برخورد با خانوادههای پیگیر عدالت افزایش داده است. تاریخ نشان داده است که در مواردی مشابه، خانوادههای داغدار و افرادی که به دنبال روشن شدن حقیقت بودهاند، با تهدید، احضار و فشارهای قضایی روبهرو شدهاند؛ رویکردی که هدف آن نه تنها خاموش کردن صدای دادخواهی، بلکه ایجاد فضایی از ارعاب برای جلوگیری از طرح پرسشهای اساسی است.
