با توجه به سابقه مشکلات جسمانی حاد عمورینژاد، از جمله پوسیدگی شدید دندان، مشکلات لثه، سینوزیت مزمن و ضعف بینایی، انتقال وی در شرایط کنونی، نگرانیها درباره دسترسی ناکافی به مراقبتهای پزشکی تخصصی را بیش از پیش کرده است. این در حالی است که فعالان حقوق بشر پیشتر نیز نسبت به ناکافی بودن امکانات درمانی در زندان و ضرورت درمان خارج از محیط زندان برای وی هشدار داده بودند.
عمورینژاد که از سال ۱۳۸۹ در زندان به سر میبرد و در ابتدا به اعدام محکوم شده بود، سوابقی از جمله نگهداری طولانیمدت در انفرادی، محدودیت ارتباط با خانواده و محرومیت از درمان را در پرونده خود دارد. انتقال ناگهانی او به مکانی نامعلوم، در حالی که طی ۱۵ سال حبس تنها یک بار برای درمان و آن هم با وثیقهای سنگین به مرخصی اعزام شده بود، زنگ خطر را برای نقض مجدد حقوق بنیادین وی به صدا درآورده است.
تحلیلگران معتقدند اینگونه اقدامات، که در مواردی با سابقه شکنجه و محرومیت درمانی همراه بوده، نشاندهنده رویکرد سیستماتیک برای افزایش فشار بر زندانیان عقیدتی و سیاسی، بهویژه از اقلیتهای قومی، است. ناپدیدسازی قهری و فقدان شفافیت در خصوص سرنوشت این افراد، نقض صریح موازین حقوق بشری بینالمللی محسوب میشود.
