وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه پاسداران، به عنوان بازیگران اصلی در این سناریو، از مراکز بازداشتگاهی و بازجویی خود برای شکلدهی به پروندهها بهره میبرند. بند 209 و 2-الف زندان اوین، نمونههایی از این مراکز هستند که در آنها، نگهداری انفرادی، فشارهای روانی و اخذ اعترافات ویدئویی، نقش محوری در پیشبرد سناریوی امنیتی ایفا میکند. پروندههای شناختهشدهای چون احمدرضا جلالی و فعالان محیط زیست، گواهی بر این سازوکار هستند.
از سوی دیگر، پلیس امنیت، پلیس فتا و سایر نیروهای انتظامی نیز در مرحله شناسایی، بازداشت اولیه و جمعآوری اطلاعات، نقش اساسی در فراهم آوردن "مواد اولیه" پرونده دارند. تجربه تلخ ستار بهشتی، که پس از بازداشت توسط پلیس فتا جان باخت، نشاندهنده پیامدهای جبرانناپذیر این مرحله اولیه است.
حفاظت اطلاعات قوه قضائیه نیز در این میان، با نظارت بر وکلای مدافع و محدود کردن دسترسی به اطلاعات، نقش مکمل را در تثبیت روایت امنیتی و جلوگیری از چالش مؤثر دفاع ایفا میکند. این اقدامات جمعی، تصویری تیره از نقض سیستماتیک حقوق بشر و عدالت در نظام قضایی ایران ترسیم میکند.
