در این میان، زندانیان محکوم به مواد مخدر که بخش قابل توجهی از جمعیت زندان را تشکیل می‌دهند، با احساس ناامیدی فزاینده‌ای از وعده‌های پوچ وکلای تسخیری، خواستار شنیده شدن صدایشان هستند. این افراد، که خود را قربانی شرایط اقتصادی و اجتماعی می‌دانند، از دوری خانواده و شرمندگی ناشی از ناتوانی در تأمین معاش آنان رنج می‌برند و خواهان توجه به ابعاد انسانی پرونده‌هایشان هستند.

تحلیل تحریریه: این وضعیت در قزل‌حصار، که به نظر می‌رسد نه یک حادثه مقطعی، بلکه نتیجه سیاست‌های سیستماتیک باشد، زنگ خطری جدی برای جامعه حقوق بشری بین‌المللی است. سکوت در برابر این حجم از نقض حقوق اولیه انسانی، به هیچ وجه قابل توجیه نیست و نیازمند واکنش قاطع نهادهای مسئول و رسانه‌های آزاد است تا جلوی تداوم این فاجعه انسانی گرفته شود.