در حال حاضر، تعدادی از زندانیان سیاسی، به ویژه بازداشتشدگان اعتراضات اخیر و همچنین زندانیان بلوچ، در معرض خطر جدی اعدام قرار دارند. این افراد، که در روندهای دادرسی ناعادلانه و غیرشفاف محاکمه شدهاند، شامل نامهایی چون امیر محمد زارع، محمدرضا عبداللهپور، علی پیشهور زاده، و زندانیان بلوچ ادهم نارویی، فرشید حسنزهی، حسین شاهوزهی، نسیمه اسلامزهی و سلیمان شهبخش میشوند.
از دیدگاه نگارنده، این اعتصاب غذا و اقدامات اعتراضی زندانیان، نشاندهنده اوج سرخوردگی و ناامیدی از سیستم قضایی و امنیتی کشور است. در شرایطی که حکومت با ادعای برقراری نظم، به سرکوب گسترده و اعدام دست میزند، این مقاومتها، هرچند با هزینههای سنگین، فریاد اعتراض جامعهای است که خواهان پایان دادن به خشونت و بیعدالتی است.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در هفته صدوبیستم، با مشارکت گسترده زندانیان در ۵۶ زندان، بار دیگر بر تداوم و اهمیت اعتراض علیه مجازات مرگ تأکید کرد. این اقدام، زنگ خطری جدی برای جامعه بینالمللی و مدافعان حقوق بشر محسوب میشود تا نسبت به وضعیت بحرانی زندانیان سیاسی و اجرای حکم اعدام در ایران هوشیارتر باشند.
