همچنین، پرونده احسان فریدی، دانشجوی دیگری که پس از انتقال مشکوک به بازداشتگاه، مادرش از سرنوشت وی بی‌اطلاع بود، نشان‌دهنده تلاش برای کنترل روایت و اعمال فشار حتی پس از صدور حکم است. این موارد، گویای آن است که مداخله نهادهای امنیتی فراتر از مرحله پیش از دادگاه، به درون فرآیند قضایی نیز کشیده شده است.

تحلیل: این سازوکار پرونده‌سازی، نشان‌دهنده تضعیف جدی استقلال قوه قضائیه و تبدیل شدن آن به امضای تاییدیه بر احکام از پیش تعیین شده امنیتی است. عدم رسیدگی مستقل به ادله و شواهد، و وزن دادن بیش از حد به گزارش‌های امنیتی و اعترافات اجباری، پایه‌های دادرسی عادلانه را در ایران متزلزل کرده و نقض گسترده حقوق بشر را تسهیل می‌کند.