قوانین بینالمللی، از جمله کنوانسیون لاهه ۱۹۵۴، بر لزوم جلوگیری از تخریب میراث فرهنگی در مناقشات مسلحانه تأکید دارند. این کنوانسیون، کشورها را موظف میسازد تا حد امکان از حمله به مکانهای حاوی آثار تاریخی اجتناب کنند.
اقدام بنیادین برای حفاظت از این گنجینهها، مستندسازی دقیق و جامع بناها و اشیاء ارزشمند است. استفاده از فناوریهای پیشرفته نظیر اسکن سهبعدی و دیجیتالسازی، امکان ثبت دائمی مشخصات آثار را فراهم میآورد، حتی اگر خود آثار دستخوش آسیب شوند.
همزمان، مقاومسازی سازهای بناهای تاریخی و بهکارگیری پوششهای حفاظتی برای تزیینات، میتواند پایداری آنها را در برابر آسیبهای ناشی از انفجار و تکانهای شدید افزایش دهد.
