امواج اعتراضی دانشآموزان روز شنبه شانزدهم خردادماه ۱۴۰۵، شهرهای پرتعدادی از ایران از جمله تهران، مشهد، کرمانشاه، اصفهان، شیراز، رشت، کرج، خرمآباد، تبریز و بیرجند را در بر گرفت. این حرکت اعتراضی که در واکنش به مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی و سازمان سنجش مبنی بر تأثیر قطعی امتحانات نهایی در پذیرش دانشگاهها شکل گرفته، ابعاد گستردهای یافته است. معترضان با تجمع در مقابل نهادهای آموزشی، این طرح را مصداق بارز بیعدالتی دانسته و خواستار تجدیدنظر اساسی در آن و بازگشت به «تأثیر مثبت» معدل شدهاند. این مطالبات در شرایطی مطرح میشود که بحرانهای اجتماعی و بیثباتی برنامههای آموزشی، فرصتهای برابر را از بسیاری دانشآموزان سلب کرده است.
در پی این اعتراضات، گزارشهای حاکی از حضور پررنگ نیروهای امنیتی و در مواردی بازداشت دانشآموزان در شهر مشهد منتشر شده است. شعارهای اعتراضی دانشآموزان در شهرهای مختلف، از جمله «عدالتو ندیدیم، وعده زیاد شنیدیم» و «دانشآموز میمیرد، ذلت نمیپذیرد»، نشاندهنده عمق نارضایتی و مطالبه جدی نسل جوان برای آینده تحصیلی عادلانهتر است. این اعتراضات گسترده، فراتر از یک مسئله صرفاً آموزشی، به یک خواسته فراگیر برای تغییر رویکرد نهادهای تصمیمگیر تبدیل شده و نشان میدهد که نسل جوان با اتکا به اقدام جمعی، تلاش دارد صدای نگرانیهای خود را به گوش مسئولان برساند. ناظران اجتماعی هشدار میدهند که بیتوجهی به این مطالبات میتواند شکاف میان جوانان و حاکمیت را عمیقتر کند.
