گزارشهای دست اول از داخل زندانهای ایران، به ویژه زندان کرمان، نشاندهنده تلاشهای گسترده مقامات برای جذب زندانیان جهت اعزام به مناطق عملیاتی همچون جزیره خارک و بخشهایی از استان هرمزگان است. این فرآیند با وعدههای اغواکننده مالی و در عین حال اعمال فشار و تهدید همراه بوده، اما بخش قابل توجهی از زندانیان در برابر این تحریکات مقاومت کرده و از همکاری سر باز زدهاند. بسیاری از این افراد معتقدند در شرایطی که از ابتداییترین حقوق انسانی خود محرومند، اکنون قرار است به عنوان نیروی جایگزین در شرایط پرمخاطره نظامی به کار گرفته شوند.
مقامات زندان در تلاشند تا این اعزامها را به عنوان اقدامی «داوطلبانه» جلوه دهند، اما زندانیان با استناد به وضعیت اجباری خود، این واژه را بیمعنا میدانند. فشارهای وارده از سوی مسئولان زندان شامل وعدههای پولی، بهبود شرایط حبس و یا اعطای امتیازات خاص است. با این حال، بسیاری از این وعدهها را فاقد اعتبار و صرفاً ابزاری برای سوءاستفاده از آسیبپذیری افراد در بند ارزیابی میکنند. در مواردی که زندانیان تمایلی به همکاری نشان ندادهاند، تهدیدهایی نظیر سختگیریهای بیشتر، محدودیت در دسترسی به امکانات، مشکلات مربوط به مرخصی و سایر فشارهای اداری و امنیتی به کار گرفته شده است. فعالان حقوق بشر با تأکید بر فقدان موقعیت برابر زندانیان برای تصمیمگیری، خواستار رسیدگی فوری به این وضعیت و توقف فوری این طرحها هستند.