شهر نورآباد ممسنی در استان فارس، از روز چهاردهم دیماه شاهد آغاز دور جدیدی از اعتراضات مردمی بود که با واکنش خشونتآمیز و سرکوب گسترده نیروهای حکومتی روبرو شد. این اتفاقات که پیش از فراخوانهای سراسری در روزهای ۱۸ و ۱۹ دیماه رخ داد، به سرعت به یکی از نقاط کانونی تجمعات اعتراضی و درگیریها تبدیل شد. گزارشهای موثق حاکی از استفاده نیروهای امنیتی و نظامی از گاز اشکآور، گلولههای ساچمهای و در نهایت تیر جنگی علیه شهروندان معترض است که در نقاط مختلف شهر، از جمله بلوار هفتتیر، میدان اصلی و مقابل دادگستری تجمع کرده بودند. فضای امنیتی شدید، اختلال در اینترنت و تلاش برای سرکوب صداهای مخالف، از همان ساعات اولیه اعتراضات مشهود بود.
شدت خشونتها در روزهای بعد، به ویژه در شامگاه ۲۰ دیماه، به اوج خود رسید و منطقه دادگستری نورآباد به صحنه کشتاری سازمانیافته تبدیل گشت. نیروهای حکومتی که از پیش در ساختمان دادگستری و اطراف آن مستقر شده بودند، با شلیک بیمحابای سلاحهای سنگین و سبک، تجمعکنندگان را هدف قرار دادند. در این میان، نامهایی چون فرزانه ساسانیپور، آریا زارعی، بهنام ایزدی، کامیاب احمدی، مهرشاد قائدی، آرمین شهریور، پریسا لشکری، آرمین گرجیان و علی باباکرمی به عنوان جانباختگان این حوادث در حافظه تاریخ ثبت شده است. فشار بر خانوادهها برای سکوت، تحویل اجباری اجساد با شرایط خاص و حتی درخواست مبالغ هنگفت برای تحویل پیکر عزیزانشان، بخشی از تلاش حکومت برای پنهان کردن ابعاد جنایت بود. با وجود این سرکوب بیرحمانه، اراده مردم برای بیان مطالباتشان مسکوت نماند و این واقعه تلخ، سندی دیگر از خشونت سیستماتیک علیه شهروندان ایرانی را به نمایش گذاشت.