در سایه افزایش اعدام زندانیان سیاسی و معترضان در ایران، پرسش "پیکرها کجاست" بار دیگر به مهمترین مطالبه خانوادههای داغدار تبدیل شده است. این خانوادهها نه تنها از آخرین دیدار با عزیزان خود محروم بودهاند، بلکه پس از اجرای احکام نیز از اطلاع از محل دفن آنان بیبهره مانده و در بلاتکلیفی عمیقی فرو رفتهاند. اخیراً، انتشار پرسشی درباره محل دفن "وحید بنیعامریان" توسط پدرش، محمد بنیعامریان، بار دیگر توجه افکار عمومی را به موضوع پنهانکاری محل دفن زندانیان سیاسی جلب کرده است. این رویه که فعالان حقوق بشر آن را "تداوم رنج و مجازات خانوادهها" میدانند، به یک سیاست مستمر بدل شده و بر روح و روان بازماندگان فشارهای روانی جبرانناپذیری وارد میآورد.
عدم تحویل پیکر اعدامشدگان به خانوادهها، تنها یک فقدان اداری یا امنیتی نیست، بلکه در بسیاری موارد با هدف جلوگیری از شکلگیری دادخواهی و مستندسازی جنایات صورت میگیرد. نبود محل مشخص برای برگزاری مراسم یادبود و گردهماییهای اعتراضی، امکان ثبت مستندات و پیگیری عدالت را محدود میسازد. پژوهشگران حوزه عدالت انتقالی، پنهانسازی پیکرها را بخشی از چرخه سرکوب پس از اعدام دانسته و معتقدند این روند، راه را برای تکرار نقض حقوق بشر هموارتر میکند. در واکنش به این وضعیت، فراخوانی با عنوان "پیکرها کجاست" منتشر شده تا اطلاعات مربوط به محل دفن زندانیان سیاسی اعدامشده جمعآوری و مستندسازی شود. هدف نهایی، احقاق حق خانوادهها برای اطلاع از سرنوشت و محل دفن عزیزانشان و جلوگیری از تداوم این چرخه دردناک است.