فشارهای امنیتی، محرومیت از درمان و تبعیدهای تنبیهی، وضعیت بغرنج زنان زندانی سیاسی در ایران را ترسیم می‌کند. گزارش‌های تازه از الگویی سازمان‌یافته پرده برمی‌دارد که هدف آن تحمیل «مجازات در مجازات» بر این زندانیان است. این رویه نوین، فراتر از تحمل دوران محکومیت، با اعمال محدودیت‌های مضاعف روانی، جسمی و قضایی، فرایندی فرسایشی را علیه زنان زندانی سیاسی پیش می‌برد. منابع حقوق بشری هشدار می‌دهند که این اقدامات، تنها به زندانی محدود نمانده و خانواده‌ها را نیز درگیر تبعات روحی و اجتماعی سنگینی می‌کند.
از زندان‌هایی چون اوین، قرچک و یزد خبر می‌رسد که زنان زندانی سیاسی با جدایی از محل سکونت، کمبود خدمات درمانی و محدودیت ملاقات با عزیزان خود مواجهند. آنچه در این میان جلب توجه می‌کند، تشکیل پرونده‌های قضایی جدید صرفاً به دلیل ابراز همبستگی یا اعتراض به شرایط داخل زندان است. این راهکارها، در کنار هم، نه تنها اراده زندانیان را هدف قرار داده، بلکه تلاش دارد تا هرگونه ارتباط و حمایت متقابل میان آنان را نیز مختل سازد. این رویکرد، هزینه‌های اعتراض‌های جمعی را افزایش داده و به شکلی نظام‌مند، فشار روانی و جسمی بر زنان زندانی سیاسی را تشدید می‌بخشد.
نظرات
ارسال یک نظر