گزارش‌های تکان‌دهنده از زندان مرکزی زاهدان پرده از فشارهای طاقت‌فرسای جسمی و روانی بر زندانیان بلوچ و اخذ اعترافات اجباری برمی‌دارد. این اعترافات که در پی بازجویی‌های فشرده و در شرایط نامناسب روانی از سوی بازداشت‌شدگان صورت گرفته، مبنای تشکیل پرونده و صدور احکام سنگین قضایی برای آنان قرار گرفته است. زندانیان معترض از عدم فرصت کافی برای دفاع مؤثر، انکار اعترافات اخذشده تحت فشار و محرومیت از دسترسی به وکیل مستقل در طول روند دادرسی گلایه دارند. فضای امنیتی حاکم بر زندان و بی‌توجهی به ادعاهای مکرر در خصوص نحوه بازجویی، نگرانی‌ها را در مورد نقض حقوق اولیه متهمان و احتمال صدور احکامی بر پایه شواهد غیرقابل اتکا افزایش داده است.
منابع آگاه در زندان زاهدان به روند نگران‌کننده‌ای اشاره کرده‌اند که در آن، بازداشت‌شدگان نه تنها تحت فشارهای شدید برای پذیرش روایت بازجویان و امضای برگه‌های از پیش تنظیم‌شده قرار گرفته‌اند، بلکه در صورت مقاومت، با محدودیت‌های جدی در تماس با خانواده و دسترسی به مشاوره حقوقی روبه‌رو بوده‌اند. اعتبار هرگونه اقرار در چنین شرایطی به‌شدت زیر سوال است، به‌ویژه آنکه متهمان از حق ملاقات محرمانه با وکیل و اعتراض مؤثر به شیوه‌های بازجویی محروم بوده‌اند. زندانیان بلوچ معتقدند که ادعاهای بازجویان بدون بررسی مستقل وارد پرونده شده و مبنای تصمیم‌گیری قضایی قرار گرفته است، که این خود نقض آشکار اصول دادرسی عادلانه و حقوق بنیادین متهمان تلقی می‌شود.
نگرانی‌ها زمانی تشدید می‌شود که ادعا می‌شود قاضی سرحدی، رئیس شعبه ۲، بدون توجه به شکایات متهمان از شکنجه و اعترافات اجباری، اقدام به صدور احکام سنگین کرده است. این بی‌توجهی به حقوق دفاعی و استناد به اقراراتی که در شرایط اضطرار و اجبار صورت گرفته، می‌تواند به خطاهای قضایی و محکومیت افراد بدون دلایل محکم منجر شود. روند کنونی نه تنها حقوق متهمان را زیر پا می‌گذارد، بلکه اعتماد به نظام قضایی و پایبندی آن به معیارهای عدالت را نیز خدشه‌دار می‌سازد. تا لحظه گزارش، مقامات قضایی و مسئولان زندان زاهدان واکنشی شفاف به این ادعاها نشان نداده‌اند.
نظرات
ارسال یک نظر