هومان شایانی، شهروند ۳۳ ساله اهل نورآباد ممسنی، از روز دوشنبه ۶ مهر ماه ۱۴۰۵ در زندان این شهرستان نگهداری می‌شود. وی علیرغم پایان مراحل بازجویی و بازپرسی، همچنان در بلاتکلیفی به سر می‌برد و از حقوق اولیه یک متهم، از جمله حق دسترسی به وکیل و برخورداری از حقوق دفاعی، محروم است. این وضعیت با الزامات ماده ۵ قانون آیین دادرسی کیفری در تضاد است.
بر اساس گزارش‌های دریافتی، مراحل بازجویی و بازپرسی پرونده شایانی مدت‌هاست که به اتمام رسیده است. اتهامات وی شامل «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «اجتماع و تبانی»، «محاربه» و «اقدام علیه امنیت ملی» ذکر شده است. مادر وی به دلیل کهولت سن قادر به پیگیری پرونده نیست و فقدان تامین وثیقه برای آزادی موقت، مشکلات روحی برای هومان شایانی ایجاد کرده است.
شایانی اوایل دی ماه ۱۴۰۴ توسط ماموران امنیتی بازداشت شد. وی در مرحله تحقیقات مقدماتی، با اعمال تبصره ماده ۴۸ آیین دادرسی کیفری از حق دسترسی مؤثر به وکیل محروم گردید و سپس به زندان نورآباد ممسنی منتقل شد. این محرومیت از وکیل در مرحله تحقیقات، محدودیت جدی بر حق دفاع محسوب می‌شود.
این شهروند پیشتر نیز به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیز بازداشت و با پرونده‌سازی قضایی مواجه شده بود. اسناد بین‌المللی حقوق بشر، از جمله اعلامیه جهانی حقوق بشر، بر منع بازداشت خودسرانه و حق دادرسی عادلانه تأکید دارند. همچنین، اصل برائت ایجاب می‌کند که صرف انتساب اتهامات سنگین، موجب سلب حقوق بنیادین متهم نشود و ادامه بازداشت باید بر مبنای ضرورت قانونی و قابل توجیه باشد.
نظرات
ارسال یک نظر